Að kaupa krem i fínni verslunarsamsteypu (Hiroshima. Jú ég gerði líka eitthvað menningarlegt eins og fara i friðarsafnið og reyndar öll listarsöfn staðarins. En þau voru öll full af velkunnum skilaboðum: friður er málið og evrósku meisturunum van Gogh, Manet, Monet, Picasso, Delacroix... Ekki frásögu færandi sérstaklega.).

Ég hef ekki mikla reynslu ad því að kaupa mér fín krem en þó grunar mig ad það sé ósvipað að kaupa krem í Japan heldur en t.d Macy's New York. En það fer svona fram:

1. Uppgvöta krem sem verður manni skyndilega mjög nauðsynlegt. (Ekki einskorðað við Japan.)
2. Ávarpa afgreiðslu dömu og biðja um kremið.
3. Setjast i þartilgerðan stól og fylla út eyðublað með nafni, heimilsfangi, símanúmeri, aldri etc etc...
4. Vera klíndur með meiki og barbie bleikum varalit óhað því að maður sé i goretex galla, ósturtaður, sólbrenndur og klesstur. Maskara og augum alfarið sleppt.
5. Peningur afhenntur.
6. Afgreiðsludama spyr útum hvaða útgang er henntugast að fara og fylgir mannig thangað. Heldur á agnarsmáum krempokanum fyrir mann.
7. Vid útgang verslunar á sér stað afhending kremsins við gríðarlega hneyingarkeppni milli tveggja öryggisvarða, afgreiðsludömu og kúnna.

Ég rifjaði þetta upp í lestinni milli Hiroshima og Kyoto með flissi, svo óstjórnlegu að ég táraðist, lestarfélaga til mikilla óþæginda. Kimonoklædd frú rak upp stór augu og stelpa við hliðina á mér færði sig í annað sæti. Þess má til gamans geta að þeir sem dansa einir síns liðs eru taldir galnir, og get ég ímyndað að svipað eigi við um þá sem hlægja að ástæðlausu.

Annars fannst mér lestarferðalægið óneytanlega dásamlegt. Farið var meðfram múmín landslagi strandarinnar þar sem ófáir fáskruðir skreyta fagurblátt hafið. Svo er hægt að lesa og skoða heimamenn og enginn asi.. bara núið á smá stund. Frelsið stutt en algjört.

Nú er ég komin á ferð og flug. Ég byrja aftur í skólanum eftir rúmlega viku og ákvað að komast i mjög óskipulagt frí til að halda upp á síðustu dagana fyrir mastersnám þegar ég geri ráð fyrir að fá lítinn tíma fyrir gaman og glens.

Ferðinni var heitið til Osaka þar sem ég heimsótti Jón Japansfara þar sem hann býr. Fyrir utan sumo glímu mótið sem við fórum á fyrsta daginn var hálfgert vatns og fiska þema i heimsokninni. T.d. fórum við a sædýrasafn og sáum "hvala-hakarl" og fjöldan allan af dýrum sem það var samhljódur um að liti út eins og þau hafi ordid fyrir genasplæsingum, kjarnorkugeislun eða oðrum erfðafraeðilegum katastrofum. Svo sáum við sömu fiska í 3D IMAX bíoi, og svo allt um hvernig maður siglir a höfum í alveg rosalega flottu en grútleiðinlegu safni um sjofarir. Þetta síinir bara það ad það er ekki endalaust hægt að vekja áhuga a því sem er í eðli sýnu óáhugavert sama hversu umbúðirnar eru flottar. Seinasta fiskiupplifun Osaka var svo c.a 5 hæða spa sem var eins og finu gufuböðin og pottarnir i laugum nema nátturulega í japanskri megastærd. Einn potturinn var eiginlega búin til úr fiskabúrum og mátti skoða fallega fiska á meðan maður baðaði sig.

Í morgun var svo haldid upp í lest og í þessa átt ---> sem varð til þess að um kvöldid var ég komin til Hiroshima. Þad reyndist vera mikið upp bókað á ódyrustu gistiheimilunum og endaði með því að ég ákvað að skella mér á næsta hótel sem á vegi mínum yrdi, enda búin að labba þvert yfir borgina með allt mitt hafurtask. Það var kannski sökum þreytu sem ég ekki tók eftir því hvad konurnar i anderinu voru ad furða sig á mér sem kúnna, né heldur tvi hversu skrítið það var að það voru ekki lyklar heldur var manni bara hleypt inn i það herbergi sem hafði blikkandi ljós fyrir utan. Það var ekki fyrr en blasti við mér retro moulin rouge innréttingarnar og allir takkarnir a rauda plat-leður rúminu sem ég gerði mér grein fyrir því að ég var búin að skrá mig inn a "love hotel". Veggirnir eru þaktir flagnandi veggfodri og plat ísbjörnsskinni, ísskápurinn er fullur af áfengi og hjá vaskinum er bæði til hár tonic og hár vatn, auk einnota tannbursta með tannkreminu forklíndu á. En niðurnýtt og það er og sleezy er það samt þrisvar sinnum stærra en herbergið mitt, býr yfir eigid klósetti, og ábyggilega betur einangrað en stúdentagarðarnir (þar sem hvísl milli elskhuga heyrist nanast a milli) þannig að að því gefnu að ég fái ekki einhver útbrot fyrir morguninn held ég að þetta verði ágætur hvíldarstaður.

Þakka ykkur öllum fyrir afmæliskveðjurnar. Haldið var upp á daginn á erlenda vísu... þ.e. með helgarlangri hátið komplett með glápi, dans og áti. Þetta hófst allt á föstudagsmorgun, á afmælisdaginum sjálfum, með göngu í skólann, margralaga stafla af pönnukökum, rjóma og jarðaberjum í hönd. Kaka ofnlausa stúdentsins. Kom þó í ljós að það var óþarfi því bekkurinn var búinn að splæsa í köku. Svo rigndi yfir mig seria af litlum pökkum úr hundraðkallabúðinni. Afskaplega fallega hugsað af bekkjarfélögunum. Þetta var jafnframt seinasti dagurinn í þessu yndislega japönsku námi sem ég hef fengið að stunda, þannig að það voru ræðuhöld og húllumhæ mest allann daginn. Hjólað var í gegnum rok, rigningu og snjó út á kínverskan veitingastað eftir skólann og allmennt haft gaman af því að vera til. Ég er farin að meta mjög tímann sem ég ver með tælindingnum Mjá, Kínverjunum Rohi og Ligen, og Túnesísku dömunni Rym. Við tölumst á á slitrótti Japönsku og Ensku nema Rohi sem ekki hefur heyrst skiljanleg setning uppúr á hvorugu málinu allar þessar 15 vikur. Það að geta lítið talað um flókna hluti er einn liður í því sem gerir lífið einfaldara hér en mig hefði grunað. Þetta gætu allt verið bullandi hægri menn og perrar án þess að ég myndi nokkurntímann frétta af því. Við bara borðum og flissum og eigum það sameiginlegt að vera heppin.

 Eftir matinn hóaði ég í partí frammi á gangi, setti Ace of Bace og einhvern mambó í botn, vökvaði liðið og upp spratt heljarinnar danspartí sem entist til morguns. Viti menn að útlendingar hafa ekki síður gaman af ókeipis áfengi en íslendingar, meira að segja bindindismaðurinn hann Múhammeð múslimi sló til.

 Ég var ekki fyrr sofnuð, fannst mér, en hringt var í mig og spurt hvort ég væri ekki á leiðinni í matarboð sem ég hafði lofað mér í kvöldið eftir. Ég rauk þangað, til Rym, í margra klukkutíma túnesíska matarhátíð og arabíska danskennslu með fleiri brosmyldum tælendingum viðstöddum.

 Helgin endaði í gærkvöldi með hittingi í Tokyo á íslensku kvikmyndahátíðinni sem stendur nú yfir. Þar var horft á m.a. ógnvekjandi heimildamynd að nafninu Hlemmur, sem ég mæli tvímælalaust með. Það var svo mikil aðsókn að þótt miðarnir höfðu verið pantaðir með talsverðum fyrirvara sátum við á gólfinu líkt og í Stærfræði greiningu I í háskólabío ekki alls fyrir löngu.

 Það er það kannski helst að frétta annars að ég komst inn í framhaldsskólann hér... ég get því miður ekki skipt um skóla sökum stryrksins sem ég myndi þá missa. Næsta verkefni er því að fynna endanlega prófessor og verkefni því svo hefst alvaran í næsta mánuði.