Að kaupa krem i fínni verslunarsamsteypu
(Hiroshima. Jú ég gerði líka eitthvað menningarlegt eins og fara i
friðarsafnið og reyndar öll listarsöfn staðarins. En þau voru öll
full af velkunnum skilaboðum: friður er málið og evrósku
meisturunum van Gogh, Manet, Monet, Picasso, Delacroix... Ekki
frásögu færandi sérstaklega.).
Ég hef ekki mikla reynslu ad því að kaupa mér fín krem en þó
grunar mig ad það sé ósvipað að kaupa krem í Japan heldur en t.d
Macy's New York. En það fer svona fram:
- Uppgvöta krem sem verður manni skyndilega mjög nauðsynlegt.
(Ekki einskorðað við Japan.)
- Ávarpa afgreiðslu dömu og biðja um kremið.
- Setjast i þartilgerðan stól og fylla út eyðublað með nafni,
heimilsfangi, símanúmeri, aldri etc etc...
- Vera klíndur með meiki og barbie bleikum varalit óhað því að
maður sé i goretex galla, ósturtaður, sólbrenndur og klesstur.
Maskara og augum alfarið sleppt.
- Peningur afhenntur.
- Afgreiðsludama spyr útum hvaða útgang er henntugast að fara og
fylgir mannig thangað. Heldur á agnarsmáum krempokanum fyrir
mann.
- Vid útgang verslunar á sér stað afhending kremsins við
gríðarlega hneyingarkeppni milli tveggja öryggisvarða,
afgreiðsludömu og kúnna.
Ég rifjaði þetta upp í lestinni milli Hiroshima og Kyoto með
flissi, svo óstjórnlegu að ég táraðist, lestarfélaga til mikilla
óþæginda. Kimonoklædd frú rak upp stór augu og stelpa við hliðina á
mér færði sig í annað sæti. Þess má til gamans geta að þeir sem
dansa einir síns liðs eru taldir galnir, og get ég ímyndað að
svipað eigi við um þá sem hlægja að ástæðlausu.
Annars fannst mér lestarferðalægið óneytanlega dásamlegt. Farið
var meðfram múmín landslagi strandarinnar þar sem ófáir fáskruðir
skreyta fagurblátt hafið. Svo er hægt að lesa og skoða heimamenn og
enginn asi.. bara núið á smá stund. Frelsið stutt en algjört.