Um helgina kleif ég ásamt 4 öðrum Íslendingum Fuji fjall, hæsta tind Japans. Hann er 3776m. 

Við útgang hverrar matvörubúðar er hægt að fá hreinsað vatn, klaka og þurrís. Ekki hélt ég að það væri mjög vinsælt að nota þurrís svona dagsdaglega, en hrósaði samt Japönum fyrir að vera svona efnafræðilega sinnaðir. Svo kveikti ég skyndilega á perunni: fólk fyllir pokana sína af þurrís þegar það er með frosinn varning. Kjúllinn er pikkfrosinn í skottinu alla leiðina heim og klakinn gufar bara upp, pollalaust. Þetta finnst mér alveg gasalega sniðugt og hvet ég þau frændsystkyni mín sem eru í sumarstarfi hjá Hagkaup um þessar mundir að koma kröfunum um betri lausnir á braðnaða ís vandanum áfram. Því miður er það auðséð að svoleiðis myndi aldrei ganga upp á íslandi. Okeipis þurrís í hverri búð myndi eflaust leiða af sér nýtt sport fyrir hverfisprakkara: Hver pollur á götum borgarinnar yrði fylltur af þurrís og yrði Reykjavík undirlögð af ævintýrlegum skríðandi leikhússgufum.

 

 

 Sjá myndir til vinstri

 

            Ekki er langt síðan ég snéri heim til Tskuba úr tveggja vikna ferðalagi með vinkonu minni frá NY. Í þetta sinn var gist í Tokyo, Kyoto, Yakushima og Hiroshima. I Tokyo var aðallega borðað og sjoppað. Einnig kíkt á söfn og djamm á klúbbnum Space Lab Yellow sem er einn af aðal Tokyo klúbbunum, skilst mér. Það djamm skar sig úr öðrum djömmum t.d. fyrir hvað allir voru í hamingjusömum fílíng. Enginn troðningur, enginn dónaskapur, og ekkert káf bara allir vinir eins og á gamlárskvöld eða í gay pride göngu.

            Í Kyoto er mikið um skemmtilega bari og lítið um það að vakna snemma. Af tveimur og hálfum degi sem við höfðum í þessum höfuðstöðvum Japanskrar menningar tókst okkur að eyða heilum degi í það að leita að túrista skrifstofunni til að afla okkur upplýsinga. En hún er rækilega falin á annari hæð í ísbúð nokkurri skammt frá einhverju hofinu. Athugið að inngangur er á bakvið húsið, hjá ruslagámunum. Það kom alveg flatt upp á sex starfsmenn skrifstofunnar að við skulum hafa fundið þá.

            Mér fannst Kyoto gera fýluferðina upp við okkur næsta dag þegar við römbuðum á hof sem var greininlega minna þekkt en hin 2000 sem fyrirfinnast þarna því það var tómt fyrir utan gullna Búdda styttu og reykelsis mökk. Þar sátum við Emily á einar á strámottonum í þungum þönkum í 40 mínutur, en þá vorum við truflaðar af hjörð af múnkum sem komu inn til að þylja upp bænir og syngja. Við sátum nátturulega dolfallnar og hlustuðum á.

            Yakushima er lítið þekkt smáeyja sunnan við meginlönd Japans. Sá litli hluti sem ekki er þakin þykkum skógi býr yfir póstkorta hvítum ströndum með útlit yfir fagurblátt haf. Við sáum fossa, apa, dádýr, og krabba á vappi um göturnar. Við fórum í 11 tíma fjallgöngu til að skoða m.a. 7200 ára gamalt tré. Við busluðum á yfirgefinni strönd í hlandvolgum sjó. Við fórum í nátturulega heita laug niðri í fjöru þaðan sem sást yfir mikla nátturufegurð. Karlmennirnir í lauginni gátu þó lítið verið að því að dást að ævintýralegu landslaginu eftir að erlendu blondínurnar mættu á svæðið. Þeir gláptu þess í stað opinskátt og opinmunna á okkur. Það mætti kannski fylgja sögunni að í Japan er það talinn ósiður að fara öðruvísi en nakin í potta af öllum sortum, jafnt utandyra sem innan.

            Athyglisvert einnig við það að vera í Yakushima var það að gista í heimahúsum mismunandi fólks. Margir hafa sitt brauð af því að leigja gistipláss inni hjá sér yfir sumarið. Þarna baðaði maður sig innan um gamlar meikdollur og rikuð rakvélablöð, gekk í gegn um eldhús og svefnherbergi fólks, og borðaði matinn þeirra. Þetta veitti ákveðna innsýn. Og ekki eru það klárustu , eðlilegustu , eða fallegustu eintökin af Japönum sem hafa dagað uppi á þessari 14,000 manna eyju. En ég fékk mikið að æfa mig í Japönsku, og ein húsfreyan hefur tekið upp á því að hringja í mig annarslagið. Bara svona til að spjalla held ég.

            Á heimleiðinni stöldruðum við nógu lengi við í Hiroshima til þess að sýna Emily 10 mínutna útgáfuna af atomsprengju minnisvörðunum. Fegnar að vera komnar aftur úr frumskoginum klæddumst við þeim fötum sem lyktuðu hvað best og fórum út að borða eitthvað fínt. Eiginlega var bullandi prinsessustemning hjá okkur þar til við kvöddumst svo háskælandi á Narita tveimur dögum síðar.

Kvoldid sem nu er ad breytast i dag var tad sidasta sem Emily vinkona min fra NY eydir med mer i Japan eftir tveggja vikna fri og ferdalag. I kvold attu ser einnig stad seinustu tonleikar Coldplay eftir 18 manada tur. En tad var einmitt med teim, a Grand Hyatt Tokyo, sem vid Emily drukkum okkar seinustu 6 mojitoa ferdarinnar. Mer tykir liklegt ad fleiri ferdasogur fylgji eftir ad Emily fer a morgun, en eg var matulega starstruck til ad rita tetta strax. Ekki to fyrr en eftir sma stopp i bokabudinni a leidinni heim a hotel. Tad tykir mer vera almennileg borg sem bidur upp a bokabudir opnar til klukkan fimm um morgun!

Hver skyldi eiga heiðurinn að þeim vanhugsaða húmor að gefa kakkalökkum vængi?

Í morgun gerðist ég svo heppin að fá félagskap í sturtunni. Það voru ein exotísk bjalla, þrjár flugur, og kakkalakki á stærð við antelópu sem komu með mér í þetta sinn. Þegar ég kom auga á þann síðast nefnda stökk ég úr sturtu klefanum og fór yfir stöðuna: blaut, nakin, með sjampó í hárinu, orðin of sein í skólann, og ekki önnur sturta að fá í hálfs kílometra radíus. Ekki gat ég með góðu móti beðið kakkalakkann um að færa sig í annað skúmaskot því hann var jú þarna fyrstur og bar enga fordóma í minn garð. Það var ekki um annað að ræða en að skella sér aftur inn til baðfélaganna. Kitta á eftir að gera grín af mér fyrir tepruskap, ég veit, en ég er bara eigingjörn á Lebensraumið mitt. Veit ekki hvernig þetta verður í Ágúst.

Ekki voru það seinustu samskipti mín við dýraríkið í dag. Í húsinu þar sem ég vinn hefur verið hannað holrúm að innan, væntanlega til að bæta við guggum, ljósi og lofti fyrir starfsmenn og nema. Þar yfir var nýlega sett fuglanet til að halda dúfum og meðfylgjandi óþrifum úti. Afleiðingarnar eru þær að minni fuglar komast ennþá inn til að skíta, en komast ekki út aftur. Heil fjölskylda varð þessari óvart-gildru að bana. Þegar aðeins einn fugl lifði enn fóru Prófessor-í-miðjum-hrísgrjónaakri og ég til björgunar. Klifrað var útum brunaglugga á nokkrum hæðum og leikinn jafnvægisleikur á brunastillönsum. Gallabuxur hins háttvirta Prófessors rifnuðu hraustlega að aftan í hasarnum. Að lokum náðist sá litli, og var hann látinn fá vatn og mat áður en hann fékk að fara leiðar sinnar. Veikburða aulinn litli hefur eflaust flogið af stað allt of snemma og orðið sér að bana einhverstaðar annarsstaðar. En svoleiðis má nátturulega ekki fylgja dýrasögum.

Þegar afi minn kom til Tsukuba fyrir 20 árum keypti hann eftirminnilega græðandi krem á Tsukuba fjalli. Leyndardómur kremsins felst í því að það er búið til úr fitu sem froskar seita í svita sínum.

Japönsku kennari minn upplýsti mig um það hvernig þeir fá froskinn til að framleiða fituna eftir pöntun. Hann er settur í lítinn kassa með speglum á öllum veggjum. Hann verður svo reiður við froskana sem abba sig í speglunum að hann fer undir eins að svitna og seitir fitunni um leið. Ég var búin að ímynda mér að hann væri bara undinn yfir flösku með trekt.

p,s, það er alveg óþolandi að geta ekki kommentað á eigin síðu. Ég hef ekki getað gert það í margar vikur.
Ari, kristallarnir þínir voru magnaðir, mig dreymir þá enn á góðum kvöldum
Bjarki, þetta er erfiður balans.
Jú Ester, þetta eru svo sannarlega einkristallar,
og jú Petur, hann vinur okkar, (og reyndar Jóhanna Arnórs líka) mega sko aldeilis passa sig, það er að koma samkeppni í próteinkrystalla greiningu heima á skeri.

Nörda móment: Hér sést mynd af því sem ég gerði um daginn. Þetta eru prótein kristallar í vatnsdropa. Svona líka stórir og fallegir. Sumum þætti kannski efnilegt að þetta gengi vel í fyrstu tilarun, en þeir sem betur þekkja til vita að þetta boðar bara torfærur framundan. Svona álíka og kveisulaus og stillt ungabörn boða ávallt stjórnlausa vandræðagemlinga á unglinsárunum.

Í dag byrjaði ég daginn á því að skera mig í vinstri þumalinn með flugbeittum hníf. Ég hefði eins getað sleppt því að mæta í skólann því að augljóslega gekk dagurinn eftir því. Prófessor í-miðjum-hrinsgrjónaakri er núna farinn að hafa tíma til að skifta sér af tilraununum en þurfti þó aðeins að skreppa frá í dag. Hann setti traustann undirmann sinn í að sitja yfir mér og einum öðrum sem vorum að læra nýtt í dag. Proffinn var ekki fyrr farinn þegar undirmaðurinn sofnaði þar sem hann sat og vaknaði bara stökum sinnum til að gefa okkur góð ráð sem settu líklega viku vinnu í vaskinn. Líklega segji ég því að það kemur í ljós eftir 20 mín en þá verður klukkan orðin miðnætti og gelið búið að framkallast. Það er þó ekki einmanalegt því hér er álíka mikið um að vera nú eins og á hádegi.

Af undanförnum málsgreinum má dæma að hvort sem gengur vel eða illa boðar það illt. Slík svartsýni fylgir kannski þeim skeptíska hugsunarhætti sem ég er á fullu við að reyna að temja mér. Á hinn bóginn hlýtur það að vera í eðli vísindamannsins að vera heldur bjartsýnn. Heila starfsæfi af púli þurfa sumir að byggja á handfylli af vísbendingum um skugga af árangri. Yfir kvöldmatarasamræðunum fékk ég kannski eina vísbendingu um skugga af skilningi á viðhorfum og líkamstjáningu starfsbræðra minna. Svo virðist sem að það sem táknar “að rúnka sér” í klúrum brandara á íslandi þýðir hér að vera reiður. Einnig það að setja upp stút og blása út kinnar táknar reiði. Það er ekki nóg til að réttlæta neitt æfilangt púl en ég skal glaðlega leggja þetta á mig í tvö ár enn, ef ég kemst nær því að skilja þá, þessar elskur.

Í japan má ekki:
Snýta sér á almannafæri
Tala í símann þegar aðrir heyra til
Vera kvefaður án þess að vera með tannlæknagrímu fyrir munni

Í japan má hinsvegar:
Eyða tíma
Sofa við skrifborðið sitt
Sofa í fyrirlestrum (meira að segja prófessorar sofna í miðjum ræðum annara prófessora)
Borða með opinn munnin... smjatta, tala, hlæja... whatever. Freta eins og maður ætti vindinn að leysa.

Þetta síðasta atriði lærði ég af strák sem sat við hlið mér í 3 tíma skyldu orientation. Það sem ég hefði viljað óskað þess að kunna að segja á Japönsku: “Hættu þessu prumpi, strákur, (helst með akureyrísku k-i) þetta er ekki jafn laumulegt og þú heldur.”

Um þessar mundir liggur sumarmollan og greddan í lofti í Tsukuba. Breimið í ruslaköttunum og fölskum háskólapiltum sem æfa sig að syngja í hverju bergmálandi horni háskólalóðarinnar eru óneytanlega svipuð. Það heldur fyrir manni vöku flestar nætur þessa dagana.

Annars eru liðnar tvær vikur af mastersnámi nú þegar og þrátt fyrir 12 tíma vinnudaga flýgur tíminn áfram eins og óvenju hraðskreiður kakkalakki.

Á meðan sumar gerir vart við sig í Tsukuba virðist allt fara til fjandans heima á skeri. Hvað er að gerast? Maður rétt bregður sér fyrir utan landsteinanna og allt í einu er komin bullandi verðbólga og fólk farið að grafa eftir gulli, og undirbúa borun eftir olíu suður af Jan Mayen. Tala svo ekki um að bregða upp öðru álveri á Húsavík. Ég spyr ykkur: Gefur reðursafnið ekki nóg af sér til að halda Húsavík uppi? Ég segji svona, en eitthvað hljómar þetta óþægilega hysterískt, öll umfjöllun. Kannski að RÚV sé bara farið að taka upp dramtískar fréttaskíringarhefðir starfsbræðra sinna í Ameríkunni.

Svar: Fjóra. Þar sem hafnfirðingarnir eru ein ljóska og þrír rannsóknar menn af asískum uppruna. En þetta ómerkilega verkefni tók okkur kollegana tvo tíma í dag. Þess mætti geta að þetta ferli er til þess að gera sjálfvirkt.

Þetta er mjög japanskt. Það mætti nefna fjölmörg dæmi um svona afkastalítið vinnu fyrirkomulag (og einhverntíman ætla ég mér að nefna þau). Ekki furða að þeir eyði miklum tíma í vinnuni. Eitthvað finnst manni tilgangslaust að húka svona yfir skyldum sínum, og sofna svo við skrifborðið sitt. Ég kom að einum slefandi í dag.

Við nýju kollegarnir nýttum þó tímann til að kynnast. Við erum ekki nema 4 undir þessum prófessor. Herra hrísgrjónaþorp, frú ský og ég ásamt gaur sem heitir Súnó en ég veit ekki hvað það þýðir. Saman erum við lið Pr. “í miðjum hrísgrjóna akri.” Ólíkleg nöfn fyrir ofurhetjur vísindanna. Súnó og Hr. Hrísgrjónaþorp tala enga ensku.

Labbið er nýtt, óvenju rúmgott og flottustu græjur í boði. Fyrir þá sem það segir eitthvað fæ ég að mæla mín sýni á 800MHz NMR tæki. Ég eins og ég sjá ekki svefnbekkina í hinum og þessum hornum hússins og lít frekar út á grasflötinn á þakinu (þar sem við erum), þar sem ég er með áform um að borða nesti í sumar.

Að kaupa krem i fínni verslunarsamsteypu (Hiroshima. Jú ég gerði líka eitthvað menningarlegt eins og fara i friðarsafnið og reyndar öll listarsöfn staðarins. En þau voru öll full af velkunnum skilaboðum: friður er málið og evrósku meisturunum van Gogh, Manet, Monet, Picasso, Delacroix... Ekki frásögu færandi sérstaklega.).

Ég hef ekki mikla reynslu ad því að kaupa mér fín krem en þó grunar mig ad það sé ósvipað að kaupa krem í Japan heldur en t.d Macy's New York. En það fer svona fram:

1. Uppgvöta krem sem verður manni skyndilega mjög nauðsynlegt. (Ekki einskorðað við Japan.)
2. Ávarpa afgreiðslu dömu og biðja um kremið.
3. Setjast i þartilgerðan stól og fylla út eyðublað með nafni, heimilsfangi, símanúmeri, aldri etc etc...
4. Vera klíndur með meiki og barbie bleikum varalit óhað því að maður sé i goretex galla, ósturtaður, sólbrenndur og klesstur. Maskara og augum alfarið sleppt.
5. Peningur afhenntur.
6. Afgreiðsludama spyr útum hvaða útgang er henntugast að fara og fylgir mannig thangað. Heldur á agnarsmáum krempokanum fyrir mann.
7. Vid útgang verslunar á sér stað afhending kremsins við gríðarlega hneyingarkeppni milli tveggja öryggisvarða, afgreiðsludömu og kúnna.

Ég rifjaði þetta upp í lestinni milli Hiroshima og Kyoto með flissi, svo óstjórnlegu að ég táraðist, lestarfélaga til mikilla óþæginda. Kimonoklædd frú rak upp stór augu og stelpa við hliðina á mér færði sig í annað sæti. Þess má til gamans geta að þeir sem dansa einir síns liðs eru taldir galnir, og get ég ímyndað að svipað eigi við um þá sem hlægja að ástæðlausu.

Annars fannst mér lestarferðalægið óneytanlega dásamlegt. Farið var meðfram múmín landslagi strandarinnar þar sem ófáir fáskruðir skreyta fagurblátt hafið. Svo er hægt að lesa og skoða heimamenn og enginn asi.. bara núið á smá stund. Frelsið stutt en algjört.

Nú er ég komin á ferð og flug. Ég byrja aftur í skólanum eftir rúmlega viku og ákvað að komast i mjög óskipulagt frí til að halda upp á síðustu dagana fyrir mastersnám þegar ég geri ráð fyrir að fá lítinn tíma fyrir gaman og glens.

Ferðinni var heitið til Osaka þar sem ég heimsótti Jón Japansfara þar sem hann býr. Fyrir utan sumo glímu mótið sem við fórum á fyrsta daginn var hálfgert vatns og fiska þema i heimsokninni. T.d. fórum við a sædýrasafn og sáum "hvala-hakarl" og fjöldan allan af dýrum sem það var samhljódur um að liti út eins og þau hafi ordid fyrir genasplæsingum, kjarnorkugeislun eða oðrum erfðafraeðilegum katastrofum. Svo sáum við sömu fiska í 3D IMAX bíoi, og svo allt um hvernig maður siglir a höfum í alveg rosalega flottu en grútleiðinlegu safni um sjofarir. Þetta síinir bara það ad það er ekki endalaust hægt að vekja áhuga a því sem er í eðli sýnu óáhugavert sama hversu umbúðirnar eru flottar. Seinasta fiskiupplifun Osaka var svo c.a 5 hæða spa sem var eins og finu gufuböðin og pottarnir i laugum nema nátturulega í japanskri megastærd. Einn potturinn var eiginlega búin til úr fiskabúrum og mátti skoða fallega fiska á meðan maður baðaði sig.

Í morgun var svo haldid upp í lest og í þessa átt ---> sem varð til þess að um kvöldid var ég komin til Hiroshima. Þad reyndist vera mikið upp bókað á ódyrustu gistiheimilunum og endaði með því að ég ákvað að skella mér á næsta hótel sem á vegi mínum yrdi, enda búin að labba þvert yfir borgina með allt mitt hafurtask. Það var kannski sökum þreytu sem ég ekki tók eftir því hvad konurnar i anderinu voru ad furða sig á mér sem kúnna, né heldur tvi hversu skrítið það var að það voru ekki lyklar heldur var manni bara hleypt inn i það herbergi sem hafði blikkandi ljós fyrir utan. Það var ekki fyrr en blasti við mér retro moulin rouge innréttingarnar og allir takkarnir a rauda plat-leður rúminu sem ég gerði mér grein fyrir því að ég var búin að skrá mig inn a "love hotel". Veggirnir eru þaktir flagnandi veggfodri og plat ísbjörnsskinni, ísskápurinn er fullur af áfengi og hjá vaskinum er bæði til hár tonic og hár vatn, auk einnota tannbursta með tannkreminu forklíndu á. En niðurnýtt og það er og sleezy er það samt þrisvar sinnum stærra en herbergið mitt, býr yfir eigid klósetti, og ábyggilega betur einangrað en stúdentagarðarnir (þar sem hvísl milli elskhuga heyrist nanast a milli) þannig að að því gefnu að ég fái ekki einhver útbrot fyrir morguninn held ég að þetta verði ágætur hvíldarstaður.

Þakka ykkur öllum fyrir afmæliskveðjurnar. Haldið var upp á daginn á erlenda vísu... þ.e. með helgarlangri hátið komplett með glápi, dans og áti. Þetta hófst allt á föstudagsmorgun, á afmælisdaginum sjálfum, með göngu í skólann, margralaga stafla af pönnukökum, rjóma og jarðaberjum í hönd. Kaka ofnlausa stúdentsins. Kom þó í ljós að það var óþarfi því bekkurinn var búinn að splæsa í köku. Svo rigndi yfir mig seria af litlum pökkum úr hundraðkallabúðinni. Afskaplega fallega hugsað af bekkjarfélögunum. Þetta var jafnframt seinasti dagurinn í þessu yndislega japönsku námi sem ég hef fengið að stunda, þannig að það voru ræðuhöld og húllumhæ mest allann daginn. Hjólað var í gegnum rok, rigningu og snjó út á kínverskan veitingastað eftir skólann og allmennt haft gaman af því að vera til. Ég er farin að meta mjög tímann sem ég ver með tælindingnum Mjá, Kínverjunum Rohi og Ligen, og Túnesísku dömunni Rym. Við tölumst á á slitrótti Japönsku og Ensku nema Rohi sem ekki hefur heyrst skiljanleg setning uppúr á hvorugu málinu allar þessar 15 vikur. Það að geta lítið talað um flókna hluti er einn liður í því sem gerir lífið einfaldara hér en mig hefði grunað. Þetta gætu allt verið bullandi hægri menn og perrar án þess að ég myndi nokkurntímann frétta af því. Við bara borðum og flissum og eigum það sameiginlegt að vera heppin.

 Eftir matinn hóaði ég í partí frammi á gangi, setti Ace of Bace og einhvern mambó í botn, vökvaði liðið og upp spratt heljarinnar danspartí sem entist til morguns. Viti menn að útlendingar hafa ekki síður gaman af ókeipis áfengi en íslendingar, meira að segja bindindismaðurinn hann Múhammeð múslimi sló til.

 Ég var ekki fyrr sofnuð, fannst mér, en hringt var í mig og spurt hvort ég væri ekki á leiðinni í matarboð sem ég hafði lofað mér í kvöldið eftir. Ég rauk þangað, til Rym, í margra klukkutíma túnesíska matarhátíð og arabíska danskennslu með fleiri brosmyldum tælendingum viðstöddum.

 Helgin endaði í gærkvöldi með hittingi í Tokyo á íslensku kvikmyndahátíðinni sem stendur nú yfir. Þar var horft á m.a. ógnvekjandi heimildamynd að nafninu Hlemmur, sem ég mæli tvímælalaust með. Það var svo mikil aðsókn að þótt miðarnir höfðu verið pantaðir með talsverðum fyrirvara sátum við á gólfinu líkt og í Stærfræði greiningu I í háskólabío ekki alls fyrir löngu.

 Það er það kannski helst að frétta annars að ég komst inn í framhaldsskólann hér... ég get því miður ekki skipt um skóla sökum stryrksins sem ég myndi þá missa. Næsta verkefni er því að fynna endanlega prófessor og verkefni því svo hefst alvaran í næsta mánuði.